วันศุกร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ.2551
เวลา 12.40 น.
สวัสดีวันศุกร์สีฟ้า ... สีของความเศร้า
เฮ้อ...อะไรกันนักกันหนาเนี่ยคนเรา
วันนี้ตื่นแต่เช้า เพื่อเตรียมตัวไปเรียนตามปกติ
วันนี้มีเรียน 3 วิชาค่ะ คือ
คาบแรก 9.00 - 10.30 น. Reading in Business English อาจารย์ประกอบ
คาบสาม 12.00 - 13.30 น. Business Communication II อาจารย์ยุทธ
คาบสี่ 13.30 - 15.00 น. Finance อาจารย์มาริสา
ตอนเช้าฝนตก T_T ส้มเลยต้องนั่ง Taxi ไป 4 แยกบางนา
ก้อนั่งไปดีดี แต่พอถึง 4 แยกบางนา เข้าป้ายรถเมล์แล้ว
ขณะที่กำลังเปิดประตู Taxi ก้อมีผู้หญิงขี่มอไซค์คันนึงวิ่งมาชนแล้วล้มลงไป
ด้วยความตกใจ ส้มรีบช่วยเค้าขึ้นมาแล้วพาไปโรงบาล
คิดอยู่เรื่องเดียว จะไปเรียนทันมั๊ย
เลยโทรหาอาจารย์ประกอบ บอกอาจารย์ว่า
"สวัสดีค่ะอาจารย์ปรพกอบช่ายป่าวคะ
หนูอรนิดานะคะ คือหนูจะบอกอาจารย์ว่า
วันนี้หนูไม่เข้าเรียนนะคะ
เพราะว่าเกิดอุบัติเหตุ รถชนอ่าค่ะ แล้วหนูต้องพาเค้าไปโรงบาล"
อาจารย์ตอบมาว่า
"เออ ไม่เปงไรๆ รีบๆไปเถอะ แต่ไม่เป็นไรช่ายมั๊ย
เออนี่ ฉันเพิ่มคะแนนให้ 20 คะแนน แล้วอย่าไปบอกเพื่อนนะว่า ฉํนช่วย"
ส้มตอบว่า
"ค่ะ อาจารย์ ขอบคุณมากๆนะคะ"
ตอนแรกส้มไม่ได้ร้องไห้นะ แต่ขณะที่คุยกะอาจารย์ไปก้อร้องไห้ไป
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แล้วก้อร้องต่อไปเรื่อยๆ
คิดว่าตัวเองคงตกใจ ทำอะไรไม่ถูกมั๊ง
แล้วก้อเลยโทรบอกป๊าม๊า
ตกใจกันใหญ่รีบมาที่โรงบาลเลย
(โรงพยาบาลกล้วยน้ำไท2)
มาถึงคนเจ็บ เค้าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่กล้ามเนื้ออักเสบเท่านั้น
ก้อเลยช่วยค่ารักษาพยาบาลไป 615 บาท T_T
จิงๆคนขับรถ Taxi ต้องเป็นคนจ่ายนะ ไม่ใช่ส้ม
แต่เค้าหนีไปแล้ว ฮือๆ แต่ส้มจำทะเบียนรถไม่ได้
จำได้แค่ว่าเป็น Taxi ฟ้า-แดง คนขับชื่อ สต.สุดใจ อาปรีชา
แต่มีคนเห็นเหตุการณ์เค้าบอกว่า 2055 แต่ตัวอักษรข้างหน้าจำไม่ได้นะ
ทีนี้ส้มก้อถามผู้หญิงคนเจ็บ (ชื่อวัชรีย์ ชาญณรงค์) ว่า "แล้วพี่จะเอาใบรับรองแพทย์ไปให้เจ้านายป่าวคะ"
เค้าบอกว่า "ไม่เอา พี่ไม่ต้องใช้"
เค้าบอกอีกว่า จะให้น้องเขยเค้ามาเอารถไป
แล้วจะให้ส้มไปกะน้องเขยเค้า เอารถไปดูว่าต้องซ่อมตรงไหนบ้าง
ตลกอ่ะ จะให้ไปกะน้องเขยเค้า แล้วตัวเองจะไปทำงานซะงั้น
ส้มเลยบอกว่า "รอก่อนสิคะ พี่อย่าเพิ่งไป เด๋วพ่อหนูจะมาแล้ว"
เค้าเลยอยู่รอ แล้วพอป๊ามาเค้าก้อคุยกันว่า จะไปซ่อมรถที่ร้านเพื่อนเค้า
แถวซอยวัดด่านสำโรง เพราะบ้านเค้าก้ออยู่แถวนั้น
แต่ช้าก่อน พอดีว่าตรง 4 แยกบางนามีร้านมอไซค์ร้านใหญ่
ชื่อร้านว่า ถาวรกิจ ซึ่งเป็นร้านของเพื่อนป๊า
ป๊าเลยบอกให้เค้าไปเจอที่ร้านนั้น
(ป๊าบอกว่า ขืนไปร้านเพื่อนเค้าก้อโดนโกงราคาสิ)
ทีนี้เพื่อนป๊าเค้าคิดราคาแค่อะไหล่ที่ต้องซ้อม ค่าแรงไม่คิด
ก้อเลยจ่ายให้ไป 2364 บาท ค่าอะไหล่
เพื่อนป๊าบอกให้แจ้งตำรวจ แต่ป๊าขี้เกียจไปนั่งเถียงกะคุณน้องเขยอีก
ตกลงกันได้ก้อเลยกลับมาบ้าน สรุปคือไม่ได้ไปเรียน
ต้องโทรบอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อาจารย์ฟัง
แล้วคาบต่อไปก้อจะเอาเอกสารใบรับรองแพทย์ + ใบเสร็จค่ารักษาไปให้ดูเพื่อเช็คชื่อ
เฮ้อ...มีแต่คนบอกว่ายังโชคดีที่ตัวเราไม่เป็นอะไรไป
ถือว่าฟาดเคราะห์ละกันเนอะ
แบบว่าร้องไห้หลายรอบ ตาบวมเลย ฮือๆ T_T
พูดถึงทีไรก้อจะร้องไห้ทุกที